RSS
 

Noli me tangere – Pascal Quignard, z „Nocy seksualnej”

25 sty



Anonim, XV wiek

„   Kto mnie czyta, niech zrozumie dobrze: wszystko, co mówię, jest kłamstwem. Każdy mit oszukuje. Każdy obraz mami i skrywa nieznane, które tkwi w początku. Przyglądam się z uwagą wszystkiemu, co mnie otacza, dlatego że szukam gorączkowo tego, co brakuje.

 


Durer, 1510

Bóg umarł. Ukrzyżowanego owinięto w całun. Święta Maria Magdalena patrzyłazadziwiona w pusty grób: ktoś, kogo nie dostrzegła, a kto stanął obok, rzekł:
- Mulier, quid ploras? (Kobieto, czemu płaczesz?)
Maria Magdalena nie rozpoznała w człowieku, który do niej przemówił, tego, którego szukała w grobie.Umarły Bóg pyta po raz wtóry. Ona zwraca się ku niemu. Myśli: „To ogrodnik”. Mówi:
- Wyjęty z grobu Mistrz mój, nie wiem, gdzie ukryty.



Tycjan, 1514

 

Jezus z Nazaretu mówi:-
Maria!
Usłyszawszy swoje imię, Maria z Magdali pojmuje wszystko.
Wykrzykuje spontanicznie
po hebrajsku:
- Rabbuni! (Mistrzu!)
Prostytutka chce się przytulić do ciała człowieka zmartwychwstałego, ale Jezus z Nazaretu nakazuje: 

- Noli me tangere. (Nie dotykaj mnie).

Noli me tangere Correggia był ulubionym obrazem Annibale Carracciego. Widywał go w Bolonii, kiedy był dzieckiem. Obraz Correggia znajdował się bowiem w Bolonii, kiedy Carracci był dzieckiem. Noli me tangere Correggia uwielbiał również Stendhal. Stendhal stworzył postać Klelii Conti w Pustelni parmeńskiej, wychodząc od zakazu widzenia. Stendhal nie rozstawał się z ryciną niezdarnie naśladującą ten obraz. Maria Magdalena na obrazie Tycjana nie tylko chce widzieć, ale i wpatruje się w Jezusa, wyciąga rękę, aJezus musi prawą dłonią zasłaniać przyrodzenie całunem. Na rycinie Durera przebita dłoń ukrzyżowanego „ogrodnika” mierzy w oczy świętej Magdaleny. U Bronzina przyrodzenie Jezusa stanęło równie mocno, jak prężą się piersi Magdaleny.  


Correggio, 1523

W Torze córki Lota odsłaniają to, co synowie Noego zasłaniają. W Nowym Testamencie Bóg mówi Marii Magdalenie, która jest kobietą:- Nie dotykaj mnie.Apostołowi Tomaszowi, który jest mężczyzną, Bóg mówi:
- Dotknij mnie.



Bronzino, 1562

Choć pierwotna, niewidoczna scena dotyczy siewu, którego plon nigdy nie zobaczy, nieustannie rodzi ona obrazy siew ten ukazujące. Scena ta podlega nieustannej teatralizacji. Punkt wyjścia, który jest punktem otchłannym, mimowolnie prowokuje widowiska. Więcej nawet, owe widowiska wywoływane przez mimowolny, dziecięcy fantazmat o rodzicielskiej nagości, budzący się w każdym z nas, spontanicznie, nieuchronnie zwodniczy, wzbudzają głęboki wstręt i odrazę.Tak to jest: brak obrazu jest źródłem ikonicznego zakłamania.

Stroje, ozdoby, dekoracje, sztuka abstrakcyjna, malarstwo cielesne, skaryfikacje, odzież – wszystko to czerpie z tego braku. Z nieobecności „sceny nad scenami”. Podobnie z postawą: jeśli nasze ciało świadczy o nieznajomości pozycji początkowej, to jednak jego istnienie dowodzi, że erekcja nastąpiła. Postawa ludzka jest prosta: stojąca ze względu na stawanie. Prostotę postawy sprawia erekcja seksualna.Brakująca scena, pozbawiona obrazu, rozsadza wszelkie obrazy. W każdy sen, w każde pragnienie wpycha obraz i go niszczy. Powiedzmy po grecku: scenografia oniryczna pozostanie na zawsze „anikoniczna”. Jednocześnie „ikonoklastyczna” i „ikonopojetyczna”. Trwoga w tej scenie jest tak wielka, że pysk bratniej małpiatki zastępuje „twarzą” (figurą niefiguralną). W tym sensie człowiek stanowi jedyny niefiguratywny gatunek zwierzęcy. Gatunek ludzki przechowuje nienawiść do ludzkiego podobieństwa, ponieważ nosi w sobie trwożliwą pamięć o małpim grymasie.
- Nie oglądaj mnie!
- Nie dotykaj mnie!”

 
1 komentarz

Napisane przez w kategorii Bez kategorii

 

Dodaj komentarz

 

 
  1. dictaphone numérique

    11 października 2012 o 17:19

    dictaphone numérique…

    Noli me tangere – Pascal Quignard, z „Nocy seksualnej” | nacodzien blog…

     
 

  • RSS